Perspectievenspel

Het perspectievenspel - uniek in trainingsland

Het Perspectievenspel geeft een kijkje in eigen en andermans keuken met als resultaat : meer begrip en minder oordelen.

Hoe werkt het?

In een voorgesprek met de opdrachtgever verzamelt Alice casuïstiek. Die zet ze om in een aantal indringende monologen. Tijdens de start van het programma nemen de acteurs van Het Eerste Bedrijf het publiek mee in de overtuigingen, emoties en gedachtes van verschillende partijen uit het krachtenveld van de organisatie. De kijkers worden geconfronteerd met de vraag: met wie voel ik mij in eerste instantie verbonden? Gaandeweg het programma ontdekken ze de beperking van hun perspectief. Aan het eind van het verhaal heeft het publiek het hele plaatje helder voor ogen en haar blikveld verruimd!

Centrale vraag: wie bepaalt de grenzen van een behandeling?

We zien het perspectief en de motieven van de behandelend arts, de verpleegkundige die bezorgd is over “haar patiënt”. De patiënt zelf die de grenzen niet aan durft te geven en de arts niet tegen durft te spreken, en tenslotte de mantelzorger die verscheurd wordt door emoties en moeilijke keuzes.

Het publiek, bestaande uit de professionals (artsen, geestelijk verzorgers, verpleegkundigen, unithoofden, therapeuten) krijgt dus een kijkje in eigen en in andermans keuken. Reacties na afloop:

‘Ik voel me bekwamer en kijk door een professionele bril naar de complexiteit van de situatie.’

‘Ik kan mijn eigen emoties en morele waarden iets makkelijker parkeren, nu ik het perspectief van de mantelzorgers beter snap.’

‘Meestal zien we maar dat ene stukje en van daaruit gaan we handelen, maar we moeten open blijven staan voor de ingewikkelde dynamiek tussen de professionals en de patiënt en hun familieleden.’

‘Een respectvolle benadering naar elkaar doet wonderen!’

We starten met het voorlezen van een klachtenbrief en vragen de leerkrachten een eerste reactie. Daarna voeren we de verschillende perspectieven op.

Een acteur speelt het kind, een ander de leerkracht, die duidelijk is in haar boodschap: ‘Ik ben er primair voor het kind!’. De acteur die de stem van het schoolbestuur vertolkt beroept zich vooral op ‘Regels zijn regels en die zijn er niet voor niets’. De moeder houdt in een monoloog een aangrijpend pleidooi voor haar kind.

Tijdens de volgende ronde gaan de deelnemers in groepjes in gesprek met de acteurs om de perspectieven verder te verkennen. Gaandeweg de middag blijkt dat de posities die waren in genomen gaan schuiven, en komt er beweging in de casus die aanvankelijk dichtgetimmerd leek. Ter afsluiting presenteren alle groepen in een plenaire sessie hun bevindingen.

We willen het thema “terugdringen van het ziekteverzuim” aansprekend op de kaart zetten. We willen het kostenbewustzijn van medewerkers vergroten en onze cultuur rondom ziekmelden ter discussie stellen...

De acteurs van Het Eerste Bedrijf spelen het Perspectievenspel: Van Harte Beterschap. De zorgen van de leidinggevende, de frustraties van de ziekmelder, het onbegrip van de cliënt, vage afspraken of juist het gevoel onder druk gezet te worden, alles passeert de revue. Daarna neemt het publiek stelling en gaat in dialoog met de acteurs. Hun bevindingen die ze aan het eind van de middag delen, vormen de aanzet tot een vervolgbijeenkomst.

TOP